Últimas publicaciones
Mostrando entradas con la etiqueta entrenador. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta entrenador. Mostrar todas las entradas

viernes, 5 de diciembre de 2014

EN UN MUNDO PARALELO O PARA LELOS?

Una de las reflexiones más esperadas desde que se inauguró el blog, hace un par de años ya. Tengo la sensación que mucha gente está preocupada por la incertidumbre que causa el no saber que pasará. Todo esto me lleva a un par de reflexiones que me gustaría compartir, habiendo esperado lo suficiente para pensar y entender ciertas cosas. Vamos a por ello pues, que tengo mucho que decir y poco internet. 

Empecemos por el principio, que si lo hacemos por el final no os enteraréis de nada. Si vamos al grano podemos decir que el nuevo sistema [ROPE] obliga a los entrenadores titulados entre el 1999 y el 2014 a convalidar este título para seguir el itinerario formativo vigente en Cataluña desde el 2008. A partir de el 1 de Enero, el que no lo haya hecho, se arriesga a cierta sanción, pero la validación también cuesta cierto presupuesto, así que al final no se que es peor... Esto, como es lógico ha desatado un revuelo en las redes sociales por parte de TODOS. Entrenadores a los que le afectan la nueva legislación, entrenadores solidarizados con el caso, jugadores, padres, clubes... 

Tras este revuelo de #JoJaSócEntrenador y #NoPayNoCoach parece...bueno no parece, están dispuestos a negociar, a hacer moratorias hasta dentro de x años... Pero yo no voy a entrar en eso. Es lógico pensar que es una tontería, que no va a llegar a ningún sitio y que al final no se llevará a cabo... pero no voy a entrar en eso. Voy a entrar en todo lo que conlleva y en el enfado que me causa (¡ojo! enfado pensado en frío, que es peor). 
Me enfadan.. me hierve la sangre con estos temas porque creo que es una tomadura de pelo. ¿Por que? Sinceramente, a mi me parece muy bien que como hacedores de leyes mediocres, queráis vender vuestra sabiduría de forma filantrópica... pero... tengo la sensación que en el momento en el que esa ley es con carácter retroactivo, nos tomáis el pelo. ¿Pagar otra vez? Yo ya soy entrenador, no me hace falta pagar por seguir entrenando a mis minis. 
¿Que pasa, que una persona con el título de Entrenador Superior de la FEB puede entrenar a un EBA en Zaragoza, por ejemplo, pero no a los cadetes de un equipo de barrio de Barcelona? No estoy desprestigiando en ningún caso a ningún equipo, pero estamos hablando de dos mundos diferentes y sinceramente no creo que la misma persona sea capaz de llevar al senior  y no a los cadetes. No sé que pensar, si es que estoy en un mundo paralelo o para lelos. 

Dicho esto, a mi me parece que hay dos cosas con las que nos tenemos que quedar:

Por una parte, me parece genial que se quiera profesionalizar un poco el mundo del entrenador de baloncesto. Si que es cierto que estamos dejando de banda la profesión por la ilusión de entrenar a los verdaderos protagonistas del baloncesto, creo que por mucho que pensemos que en el fondo es un más a más, no lo es. Realmente tenemos que plantearnos el hecho de poder remunerar más al entrenador más calificado para ello. Una meritocracia que actualmente no existe porque no puede darse a cabo en unos clubes que suficiente tienen con mantenerse en pie. ¿Subvenciones? ¿Apoyo por parte de algún órgano federativo? No lo sé, pero tampoco soy yo el que vaya a decidir eso, a mí que me registren. Ah, por cierto, una cosa se me viene así.. a la mente. ¿Donde están los mandamases? ¿Y los entrenadores de élite? No se moja ni el tato aquí. 

Por la otra, me gustaría mandar un mensaje a los señores hacedores de leyes: hemos perdido el miedo. Si a nosotros nos dicen que ahora no somos entrenadores, nosotros vamos a seguir siéndolo, quieran o no. Si a nosotros nos dicen que ya no cumplimos las normas, nosotros haremos normas nuevas. El hecho de ser o no entrenador va mucho más allá de pagar un título, es una suma de experiencias, de ilusiones, de proyectos, de personas... El ser o no entrenador es la culminación de un sueño que perseguimos, es el afán de enseñar, esa sensación de plenitud al ver cómo día a día se aprenden cosas nuevas gracias a ti. Os invito a reflexionar sobre todo sobre estos dos últimos puntos, el hecho de profesionalizar o no el mundo del entrenador y el mensaje a los que no están viviendo esto a pie de pista. Y me despido, no sin antes dejar la que creo que es una de las mejores frases del deporte y que creo que va como anillo al dedo en esta situación.

Se juega para ganar, para divertirse y hacer felices a los demás.
                                                                          Magic Johnson
                                                                                                   





Read more ...

domingo, 2 de noviembre de 2014

Reflexiones en voz alta

En esta reflexión intentaré ser objetivo, aunque aviso de antemano que estaré muy lejos de conseguirlo, no estoy pasando por una gran época digamos “baloncestística”, y por esa razón quería enfocar mi reflexión por este camino. El tema a tratar de hoy son los “mandamases”, líderes en pista y fuera de ella, los místers. Una descripción adecuada para éstos, según mi parecer se acercaría a:

Líder con carácter y carisma suficiente para mover masas, buen comunicador, ejemplo de entrega y sacrificio para así hacer que este acto sea recíproco. Buen psicólogo, de confianza pero jamás amigo.
Habréis notado que más que una descripción... son unas normas, y nada más lejos de la realidad. Para mí estas “normas” son fundamentales, si no eres capaz de cumplirlas quizás toca trabajar ya que para el buen funcionamiento de un equipo son indispensables.  
Es evidente que es difícil recibir algo que no has dado de antemano ya no solo en el baloncesto sino en la vida. Con esto quiero decir que, si no hay talento, éste se puede suplir con ganas. Tus jugadores lo recompensarán. Pero el problema llega si no hay ni ganas ni intención de tenerlas. Desde luego que no saldrá nada a derechas, es muy difícil hacer que un jugador “se deje los cuernos” en algo que él no cree, y mucho menos si no ve esfuerzo del entrenador para que él lo aprenda y crea en ello.


Quizás y sólo quizás, ese jugador que juega los minutos menos trascendentales y anota de 4 a 6 puntos por partido si tuviera confianza, algo por lo que luchar, unos compañeros por los que daría todo, un entrenador que si le dijera: “traspasa esa pared” él lo haría. Quizás y sólo quizás, te sorprendería de lo que es capaz, pero no deja de ser un suponer (nótese el tono irónico).

Avisé que quizás no conseguiría ser objetivo, y lo siento pero no lo he conseguido.


Llegados a este punto me gustaría culminar con la evaluación de esta reflexión lanzada al aire. Cree en lo que haces, haz que los demás crean en ello. Busca el bien común, eres el presidente de un pequeño país llamado "EQUIPO". No tomes siempre las buenas decisiones, no es indispensable ya que no eres perfecto, todos nos equivocamos... pero la diferencia de un gran entrenador a uno que no lo es, es que el bueno de una opinión equivocada te hará creer que se puede y darlo todo, arriesgando y haciendo lo imposible.

No dejéis de formaros que ellos lo que quieren es aprender.



Read more ...

miércoles, 17 de septiembre de 2014

"Gatillazo histórico con la mejor novia que hemos tenido"

Sí señores, Daimiel nos dijo el mejor resumen que podríamos encontrar para este Mundobasket2014. "Errores garrafales", "planteamiento táctico desastroso", "estrellas sin ideas"... estas eran unas de las frases tras el partido. Bueno, estas y la archiconocida "Orenga dimisión". Pero ¿es todo culpa del entrenador o es solo la cabeza de turco? Reflexionemos sobre ello.

Hablemos primero de los jugadores, ¿qué pasó? Pues que los Gasol llevaban +30min por partido. Eso fue uno de los mayores handicap de todo el encuentro. No dudo que físicamente puedan aguantar, pero tácticamente, los franceses sabían todo lo que iban a hacer. Otro tema espinoso es el 3 alto de España... ¿Claver? A mi gusto no, desde luego. Rudy y Navarro sufren mucho defendiendo y atacando a hombres como Batum y por mucha anticipación que quisieran poner... no fue suficiente. Flotando a Ricky tenían medio trabajo hecho y el Chacho fue el mismo que en los últimos partidos con el Madrid, lento en ataque y en defensa. Con Calderón desaparecido desplazado a la posición de escolta solo nos queda la agresividad de Llull en el tercer cuarto y con eso no se puede ganar un partido. 
Nos quedan dos factores donde poder reflexionar: uno Ibaka (ojo, que soy fan), que aunque en defensa intimida, estaba totalmente desubicado en ataque (¿vale la pena tener a Ibaka en un papel de tirador exterior cuando podría haber ocupado esa posición otro como Mirotic, Nacho Martín...? Os lo dejo a vuestra opinión). El otro factor es el de jugadores de banquillo, que para mí aportaron bastante en los demás partidos en proporción a sus pocos minutos, véase el caso Abrines/Felipe.

Caso Orenga... no todo es culpa de él. Para mí hizo bien una cosa: dar un paso atrás dejando que los jugadores fuesen protagonistas y que jugasen una estructura más "libre" que otros años. Pero es cierto que la situación le vino grande. Muy grande. Y ya no hablo de sus tiempos muertos donde el que no está hablando con el de al lado, esta mirando a las gradas, o comentando algo con los segundos. Hablo del planteamiento táctico horroroso (superado por el galo en todos los aspectos), falto de ideas, rotaciones desastrosas y una cosa muy importante en un partido a tan alto nivel: la falta de soluciones en pista, el hecho de saber cuando reaccionar y sorprender
Ejemplo: España comienza a remontar en el tercer cuarto, la grada se anima (desaparecida hasta el momento) y justo cuando parece que el susto se desvanecía, faltas, técnicas y partido parado dos minutos. No creo que fuese casual. Tampoco creo que sea algo muy "sano" para el baloncesto... pero hay que saber cuando hacerlo.



En definitiva, el hecho que dimita es prácticamente la crónica de una muerte anunciada. Pero la verdad es que si uno se pone a pensar, la culpa no es absolutamente suya... hay algo detrás con lo que poca gente cuenta... El "método feb" de Sáez. Porque, si Sáez pone a un entrenador de pandereta, pues ¡va a aceptar el cargo! ¡Quien no lo haría? Ahora, si luego fracasa el proyecto, tampoco echemos toda la culpa al entrenador si el que lo puso allí fue otra persona. Para mí, la dimisión de Orenga, aunque correcta, es insuficiente. Es simplemente la bengala que distrae a la gente, para no pedir la cabeza del de arriba, lo malo es que surge efecto. 

Vayamos (¡por último ya, que no quiero cansaros!) al epicentro del escándalo: Jose Luis Sáez y su particular método feb. Y lo voy a explicar con tres puntos muy claros que realmente no entiendo.
No entiendo porqué colocamos a un entrenador prácticamente sin experiencia en los banquillos, que no sabe reaccionar ante situaciones de tal calibre y que si falla pues... "ya le hacemos dimitir, que total era un hombre de paja".


No entiendo porqué en categorías inferiores ponemos a entrenadores que a mi gusto son de lo mejorcito (véase Ponsarnau, Sito...) si luego no continuamos con esa filosofía arriba. Vale, si, ahora podrán excusarse en el segundo entrenador de la absoluta... Pero no deja de ser eso, un segundo entrenador que debería estar sentado (o de pie) un poco más cerca de la mesa. Y vale que entrenadores ACB no pueden ser primeros en la absoluta, pero no me negaréis que hay entrenadores sobradamente cualificados en España para ocupar ese puesto mil veces antes que Juan Antonio Orenga.
No entiendo como no acompaña al seleccionador con la dimisión. Como "jefe" de la FEB debería saber que vox populi, vox Dei ("la voz del pueblo es la voz de Dios"), y que los que realmente mandamos somos nosotros, los aficionados al baloncesto. Los que animamos, los que nos enfadamos, los que confiamos, los que estamos en el pabellón y los que vemos los partidos por la televisión. Los que nos levantamos pronto para ir a un partido. Los que nos acostamos tarde preparando un entreno. Los que tenemos ganas de jugar. Los que queremos disfrutar con el baloncesto.

Sé que me he explayado, pero también sé que es mejor pensar las cosas dos veces y decirlo del tirón. Sólo es un artículo de opinión personal, pero debes tener en cuenta que debe ser un artículo para la reflexión. No todos tendremos las mismas opiniones, pero en nuestra mano está el compartirlas o no. Puede que no compartas mi opinión, o puede que sí, pero te invito a sacar tus propias conclusiones, que tampoco me gusta oír a la gente hablar porque sí. Que sí, que el gatillazo fue histórico, pero al menos tuvimos a la mejor novia que pudimos.  
Read more ...

miércoles, 2 de julio de 2014

Porque la zona es oscura y alberga horrores

Una reflexión de Oscar Moreno

Algunos lo habrán entendido (eso quiere decir que tenéis buen gusto audiovisual), pero imagino que otros no (en cuyo caso recomiendo el empezar a ver Juego de Tronos). Después de esta breve pero necesaria introducción, comencemos a hablar de lo que hemos venido a hablar, de lo que nos apasiona, de BALONCESTO.

Lejos de lo que pueda parecer este título hoy no me veo con la inspiración necesaria para indagar en temas técnicos, como pueden ser distintos tipos de zonas o sus respectivas maneras de atacarlas. Hoy venía con la intención de rendir tributo a ese hombre mayor que es feliz con una pelota de baloncesto y un partido improvisado con sus amigos (con mayor me refiero en edad baloncestística, donde el intervalo comprende de los 35 hasta los que el cuerpo aguante, ya que fuera de la cancha la edad no te limita a nada pero dentro de ella sí pasa cierta factura). De todos es sabido que a medida que pasa el tiempo, para este grupo de personas los pasos quedan un poquito al margen y acaban aparcados en un segundo plano, el ángulo cervical cada vez se inclina más hacia la pelota y las faltas empiezan a brillar por su ausencia. 



Pero... ¿qué importa? Sin lugar a dudas, ellos son precisamente los que más viven el baloncesto. Una “pachanga” habitual de parque para ellos es el momento de dejarse la piel, de luchar cada rebote como si fuera el último y de plantar cara a los más jóvenes que se creen mejores porque al lanzar su pelota rueda, dejan las manos arriba y el tiro describe una parábola.

Con estas palabras quería llegar a la conclusión final de esta reflexión: la casta, el mal genio, las ganas de hacer algo, el trabajo duro... tienen una virtud muy curiosa que no estaría de más destacar. Esta virtud no es otra que conseguir superar al talento. Quizás el trabajo tardará más en conseguirlo que la genialidad, pero la constancia y el tiempo superan con creces a cualquier capacidad innata. Por esta razón quería ponerles a ellos como referencia de esta reflexión ya que indudablemente son un aliciente para dar un golpe en la mesa y decir: ¡Quiero hacerlo y lo voy a hacer!



Read more ...

jueves, 26 de junio de 2014

PLAY-OFF / PLAY-ON

Hace tiempo ya que quería hacer esta reflexión y qué mejor que ahora que ya ha finalizado la competición. Liga Endesa, Play-Offs... todo en general. Bueno para empezar decir que todo esto, como ya sabéis es una valoración subjetiva, pero lo más imparcial posible. Empecemos por el principio, donde empezó todo. 

El Madrid con un temporadón regular impecable, ha jugado de fábula. El Valencia, tres cuartos de lo mismo, con grandísimos jugadores de menos presupuesto. El Barça... aprobado raspado, 14 jugadores y 30 millones de presupuesto deberían haber rendido más. Y luego tenemos a otros equipos como Unicaja/Cajasol/GranCanaria con Plaza/Aito/Martínez, que con lo poco que tenían, sinceramente lo han hecho muy bien. Otros como el CAI que han tenido demasiados problemas con bajas importantes (Shermadini) pero que han tenido jugadores como Rudez o Sanikidze que.. tela. Por último, Laboral Kutxa, que creo que aún arrastra la sombra de aquél glorioso TAU y que por mucho que se clasifique para play-offs, esta a un nivel por debajo de Madrid-Valencia-Barcelona. 



Tras unas eliminatorias muy duras, llegamos a la final, Barça - Madrid. Dos choques totalmente diferentes de juego. Espectacularidad, juego rápido, triples, contraataques... VS Juego en estático, de laboratorio, con grandes jugadores y muchas rotaciones posibles. Analicemos también a los entrenadores, que durante toda la temporada han tenido papeles diferentes: Laso, idolatrado por su público por su propuesta de juego, mientras que Pascual no ha tenido muchos aplausos en el Palau... con varias pañoladas en diferentes partidos. Pero creo (al menos durante esta eliminatoria) que todo ha cambiado, que ni los buenos eran tan buenos, ni los malos tan malos...

Reflexiones sobre el Madrid...

Muy debilitado, demasiado en muchos aspectos. Mirotic más fuera que dentro, Rudy que tira del carro medio lesionado en cada partido y el desgaste en general de los exteriores es más que palpable. Internamente también llega algo "fastidiado", desde mitad de temporada hacia delante se ha hablado del ego en el vestuario madridista, ¿pero era realmente lo que se comentaba? Eso sólo lo saben ellos. El otro gran fallo que ha tenido ha sido la queja de hacia los árbitros, son humanos... se equivocan. Creo personalmente que Laso se ha equivocado protesta tras protesta. Todo en general ha hecho que baje el rendimiento... ¿4/21 en triples en el último partido? No todo ha sido malo, ni mucho menos. La explosión de Mejri, el despertar de Bourousis, las valoraciones de Rudy. 

Reflexiones sobre el Barça...

Ha escarmentado. Desde luego, la eliminatoria contra el Valencia le ha hecho reflexionar, y encarriló bien la eliminatoria desde el primer partido. La gran diferencia que ha tenido con el Madrid yo creo que ha sido el reconocer cada una de las faltas que hacía, y protestar más bien poco (ni Navarro). Ha sabido aprovechar el buen final de temporada de Navarro, Marce, Papanikolau y Tomic. 


Un par de novedades jugando el doble bloqueo frontal en diferentes direcciones y con buenas continuaciones. Aunque en el último partido ha perdido 7 pelotas sólo en el último cuarto ha podido aguantar los tirones del equipo blanco. Tomic ha sido clave, eso está claro (28 valoración en el último) pero también Lampe metiendo sólo 3 puntos en un partido en el que el Barça necesitaba esos 3 puntos. En definitiva, aunque siendo 14 hayan jugado 10, lo han hecho lo mejor que han sabido y jugando al nivel que, como mínimo se espera. 

Reflexiones de la final...

Aunque no han estado al nivel de la temporada, ha ganado el que se lo ha merecido. Creo que si esta misma eliminatoria hubiese sido antes... las cosas hubiesen cambiado. Pero hay que jugar con todos los aspectos del juego. Hay que estar preparado para todo. Hay que jugar por encima de tus posibilidades. Si perdemos, lo hacemos juntos. Si ganamos, lo celebramos juntos. Estos partidos han tenido de todo, emocionantes hasta el final y la verdad es que ha sido muy divertido. ¿Volverán el año que viene a este nivel? ¿Superarán sus propias creencias y miedos? Todo se verá, pero mientras, seguiremos reflexionando sobre un contraataque.

Podéis pedirle al universo todas las señales que queráis, pero al final, sólo veremos lo que queremos ver, cuando estemos preparados para verlo. 



Read more ...

miércoles, 25 de junio de 2014

Juego entre pívots + Footwork

Hoy pondremos en práctica un ejercicio para trabajar el juego entre pívots, para mí, uno de los más eficientes y aunque no lo parezca, espectaculares. Sí, espectacular, por una sencilla razón: es uno de los más difíciles de ejecutar en pista pero acaba con canastas 1c0 entre 10 jugadores en media pista, cosa que no es nada sencillo. Pero no creo que me tenga que enrollar más... creo que es hora de formar (te). 

  • Preparación y premisas:
    • Empezamos con una fila en la esquina con balón, dos más sin balón en postes fondo. Por último entrenador se coloca aproximadamente entre 45º y centro. Jugador sin balón en 45º contrario como disposición inicial. 
    • Empezaremos pasando en un mismo sentido y con un 1x1 (defensor el de esquina y atacante el segundo pasador). 
    • Siempre acabaremos en un 1c0.

  • Funcionamiento:
    • Todo el trabajo lo haremos en función del defensor. Haremos dos tipos de defensa, por delante o 3/4 aproximadamente, por detrás. 
    • Supongamos que el defensor defiende por delante, en ese caso el interior de lado contrario subirá hasta poste alto e interior con defensor ganará espacio hacia el medio (previamente habrá chocado con el otro interior para generarse ese espacio debajo del aro).

    • Por otra parte, el defensor también podrá defender por detrás. En la siguiente acción uno podrá atacar el aro por el fondo o por el centro. En cualquiera de los dos casos, el interior de lado contrario reaccionará en función de lo que haya hecho. Si va por fondo o por centro, se moverá circularmente en la dirección contraria a la que va el balón. Es un movimiento bastante útil, que da muchos puntos en partido, al que podremos llamar juego entre pivots o movimiento circular de interiores. 


  • Variantes: 
    • Podemos hacer situaciones progresivas, desde que sea un 2c1 en todas situaciones o que añadamos otro defensor al interior libre. 
    • Podemos también cambiar de lado, para trabajar varias situaciones.
    • Por último, también se puede trabajar todo tipo de finalizaciones y de trabajo de pies. 

Read more ...

martes, 24 de junio de 2014

Salida de contraataque tras contraataque

Ejercicio para trabajar el juego en equipo en transición y la salida de contraataque de varias formas posibles. Muy útil y eficaz para todas las categorías. Vamos a por ello:

  • Preparación y premisas:
    • Nos prepararemos en tres filas en medio campo. 
    • La fila del medio con balón.
    • Preferiblemente el ejercicio se hace con un sólo bote. 



  • Funcionamiento:
    • Pase de fila 2 a 3 + devolución correspondiente. 
    • Pase picado de 2 a 1 (con la mano más cercana a receptor) y finalización. 
    • Pase de nuevo a 2 más una continuación que será en función de lo que haga jugador con balón.

  • Variantes:
    • Hay muchas variantes de este ejercicio, a mi personalmente me gusta que también utilicen un bote en todo el ejercicio, para que piensen cuando lo deben utilizar. Además también da bastante juego el hecho que en la salida de contraataque se pueda elegir si salir botando o con pase al corte. 
Read more ...

martes, 10 de junio de 2014

Summer is coming

Se acercan tiempos difíciles. "Summer is coming", y con el verano fin de temporada. Y con el fin de temporada, es hora de pensar en la siguiente, ya sabemos todos que el baloncesto nunca para. Hablaré de cuatro puntos que creo que como entrenadores tenemos que tener en cuenta de cara a nuestro futuro, y sobretodo del futuro de l@s jugador@s, que son los que realmente importan. 

  • Retrospectiva. ¿Qué ha sucedido esta temporada? Y cuando digo retrospectiva, me refiero a un análisis exhaustivo de como ha ido todo. Desde cuáles han sido tus sensaciones como entrenador, hasta cómo se ha jugado y entrenado día tras día. Debemos ser realistas con este examen de conciencia.
  • ¿A qué equipo entrenaré? No es lo mismo pensar que tienes un proyecto de dos temporadas que de una, o de 4. Saber que tienes el mismo equipo y por lo tanto podrás continuar el mismo trabajo o saber que tienes un equipo diferente y que debes empezar de cero, es totalmente diferente. 
  • Prepárate e infórmate. Conocer a el equipo, el ambiente, lo que han trabajado... no está de más saber con lo que te vas a encontrar. Tener un buen proyecto con esas bases ayudará al correcto funcionamiento del grupo. 
  • La paciencia es la madre de la ciencia. Sea el equipo que sea de aquí a unos días empezaréis una aventura todos juntos. Lo malo de esto es el empezaréis. ¡Acabáis de empezar! Paciencia. Sólo tendrás que tener en la mente que juntos podréis aprender y disfrutar como nunca. 

Ahora , es tu turno. ¿Qué harás? Ciertamente, no siempre eres tú el que elije.. pero a mi parecer siempre deberás seguir estos 4 puntos, como mínimo, para plantear un futuro algo más claro. Eso sí, la suerte se busca, y si gracias al trabajo hecho durante el año recibirás una cosa u otra. Aunque hay otra cosa que tengo muy clara: no tienes que trabajar para seguir o no un año más, sino trabajar para que todos podamos aprender y disfrutar.

Ánimo, suerte y baloncesto. 
Read more ...

jueves, 22 de mayo de 2014

¿No querías a Rice, Catalina? Pues toma dos tazas.

Siento decir que no ha habido tiempo hasta ahora, pero mejor tarde que nunca, aquí llega la reflexión sobre la "Final Four" de la Euroliga 2014. Empecemos por el principio: los cuatro equipos que llegaron. Por un lado CSKA, con una ambición tremenda y un presupuesto tremebundo, emparejado con Maccabi, la "cenicienta" del grupo con muchas ganas y con un grupo estable. Por el otro lado, el FCBarcelona que venía de una gran victoria en la liga endesa y con una trayectoria prácticamente impoluta en Euroliga enfrentándose a un equipo de récords, el Madrid de Laso. 

Primeros partidos, CSKA derrotadísimo por un Maccabi para enmarcar y un Madrid que gana de 40 a un barça que baja los brazos a mitad del segundo periodo. Y llega la final, la esperada final. Quizás la que hubiese gustado ver desde un principio, tanto por jugadores (y juego) como por entrenadores.  
Gana Maccabi Electra a un Real Madrid en la prórroga tras un partido intensisísimo. 

¿Por qué? 

Porque la intensidad de Maccabi no tubo límites. El tirarse a por un balón suelto, el luchar todos los rebotes, el sacrificarse por el equipo... Son cosas que van más allá de la pizarra. ¿Tengo cuatro faltas y tengo que hacer la quinta? Pues lo hago. Además de todo eso, tuvieron algo que el Madrid no tubo en todo el partido. Un Rice. Un imparable insuflador de ánimos a toda la afición amarilla, que metió cuando tenia que meter y se la jugó cuando lo tenia que hacer. 



¿No era el Madrid el gran favorito? ¿Qué pasó, que no jugó como siempre?

Pues primero de todo pienso que en una final no hay favoritos. A un partido... nunca se sabe lo que pasará y la motivación / nervios pueden hacer variar mucho el resultado. Tampoco pienso que el Madrid jugase a otro juego, porque en el partido contra el barça también tiró mucho de tres pero se metieron y ahí no hubieron quejas, así que en este partido tampoco.

 ¿Pablo Laso no supo reaccionar? 

Sí, si supo. Realmente puso mil trabas en el bloqueo directo central para Rice, pero como ya he dicho, era improbable parar a un jugador así. Si no me equivoco en el último ataque de Maccabi, el Real Madrid evitó la canasta con 3-4 cambios de defensivos, desde una pequeña presión para perder tiempo, hasta una tímida zona que acabó en individual con cambios. Así que creo que Pablo hizo su trabajo muy bien

¿Y qué pasó con Blatt?

Blatt planteó un partido muy inteligente. En todos los aspectos. Si hablamos de pizarra, el Maccabi supo que cada vez que cogía la pelota Bourousis se cerraban todos muchísimo, y los jugadores que se encargaban de más de un atacante tenían una actividad impresionante. Supo que había que frenar a Mirotic con faltas tácticas, y con 17 hombres en la zona. Supo engañar en muchas situaciones al madrid, poniendo "zonas falsas" que al final acaban siendo una individual.
Si hablamos de motivación, aquí si que fue el entrenador más determinante. Que en una jugada se tirasen a por el balón hasta 4 jugadores de Maccabi habla mucho de la intensidad que pusieron en pista, y eso no es más que obra de una motivación extra, que no tengo ninguna duda que ademas de la propia final, fue por Blatt. Chapó por él



Mil cosas más que sucedieron y que se escapan seguro, además, esto no es más que una opinión así que cada uno que saque sus propias conclusiones. Sin duda, fue una Final Four muy apasionante. Ganó el que jugó mejor y punto. Ganó un juego vistoso y rápido, unas ganas que estuvieron por encima de las individualidades (que fueron muchas también). Fui a ver unos partidos tácticos con mil y una jugadas, trabadísimos y con pocos puntos, y acabé viendo emoción, espectáculo y pasión. Me quedé con ganas de veinte prórrogas más. Mil gracias. 

Read more ...

jueves, 15 de mayo de 2014

En función de la defensa

Hoy ejercicio para trabajar la técnica individual y el ataque en función de lo que haga el defensor. Esta vez depende de como me defiendan yo como atacante realizaré una cosa u otra. Ejercicio que no solo fomenta la buena toma de decisiones sino que también sirve para practicar el tiro, las salidas y las finalizaciones. 

  • Preparación y premisas:
    • Nos prepararemos una fila debajo del aro con balón y otro jugador en linea de tres. 
    • Pase al jugador de arriba y voy a defender, sólo una acción trabajando para el ataque. 
    • Tras tirar cojo mi rebote y me voy a la fila.
  • Funcionamiento:
    • Puedo defender de dos formas: quedándome dentro de zona o saliendo a defender el tiro muy rápido. 
    • El ataque a la que recibe deberá preparar el tiro (no fintar el tiro) y depende de lo que haga el defensor reacciono de una manera o de otra.
    • Si se queda en zona, tiro. Si viene a por mi, un bote para superar al defensor y tiro. 
    • Después de ir a defender tengo que ir a otro espacio para que me pasen el balón y empezar.

  • Variantes:
    • Hay muchas variantes de este ejercicio, a mi personalmente me gusta que también puedan finalizar en entrada, pero solo si no hay nadie entrando también. En ese caso, habrá que acabar en tiro. 
    • Podemos empequeñecer la zona a recibir para trabajar un tiro u otro. 
    • Si hacemos que el defensor vaya con un pie adelantado, podemos hacer que el atacante rompa por ese pie, con una salida cruzada. 
Read more ...

miércoles, 14 de mayo de 2014

Hablando con Pedro Martínez yo aprendí...

¡Especial +10.000 visitas! Creo que muy especial. Hoy toca entrevista a Pedro Martínez, entrenador del Herbalife Gran Canaria. Con más de 650 partidos en ACB, Pedro es un entrenador de gran talante y energía, que poco a poco se ha ganado el cariño de todos los aficionados del Gran Canaria y espero que ahora también el vuestro. Personalmente, creo que es una de las entrevistas más interesantes a nivel personal y vale muchísimo la pena, así que no quiero enrollarme más. Hablando con... Pedro Martínez. 

   1 - El segundo entrenador con más partidos en los banquillos de la ACB. Manresa, Joventut, TAU, Estudiantes, Gran Canaria... y un largo etcétera. Diferentes clubs pero supongo que con objetivos parecidos. Cuéntanos un poco Pedro, ¿cuál considerarías que es tu filosofía como entrenador de baloncesto?

No existe una filosofía propiamente dicho. Hay una serie de ideas básicas de ataque y defensa que intento transmitir a los equipos intentando siempre adaptarme mínimamente a las características de los equipos que tengo. Básicamente son conceptos del tipo de defensa agresiva, presión a balón, defender el bloqueo directo de una manera determinada, etc. 



En ataque, aunque es más importante adaptarse a las características de los jugadores, diría que lo más importante es jugar rápido y que prevalezca más el pase que el bote. En definitiva es muy importante ayudar a que lo equipos y los jugadores crezcan durante la temporada.

   2 - Supongo que también maduramos año tras año pero las costumbres siempre están. ¿cuáles son tus prioridades como entrenador? A la hora de entrenar, de preparar un partido...

Jugar con disciplina. Jugar en equipo. Intentar que todos los jugadores se sientan importantes y jugar de una forma colectiva. Aunque haya algún jugador más talentoso es un objetivo intentar que sea la fuerza del grupo lo importante y no sólo jugar para los que tienen más capacidad. Creo que es importante la seriedad en los entrenos, no perder el tiempo. Estar concentrados y aprovechar el tiempo para mejorar.

   3 - Sin ánimo de mojarte con nadie, como es lógico, hay jugadores más rebeldes que otros... ¿Cómo manejas la disciplina en tus equipos? ¿Ha habido algún problema medianamente serio? Si es así, ¿cómo se resolvió por parte del cuerpo técnico?

Sí que ha habido problemas, incluso alguno realmente importante. A veces es imposible evitar el conflicto. Cuando los valores son muy contrarios a los que necesita el grupo es inevitable que los haya. Lo ideal es que siempre haya una buena comunicación. Eso creo que es lo mejor para resolver conflictos. Mi experiencia dice que es lo mejor aunque hay veces que no es suficiente. Hay veces que la directiva debe intervenir para ayudar al entrenador y que la dinámica positiva del grupo esté por encima de todos. 

  4 - Poco a poco nos van dejando ciertas palabras que a mí (y creo que a todos) nos ayudan a formarnos. Me gustaría que nos dieses algún consejo que recomendarías para ser mejor entrenador. 

Creo que lo más importante es la perseverancia. A veces las cosas no salen como nos gustarían o como pensamos. Aunque debemos analizar siempre nuestra actuación y nuestro método, es muy importante creer en lo que hacemos. Muchas veces es mejor una táctica regular transmitida con entusiasmo y creyendo en ella que una muy buena táctica pero transmitida con dudas. También creo que no hay que basar el éxito únicamente en los resultados. La mejora individual, analizar si se está haciendo lo máximo es mucho más importante que ganar o perder.

Muchísimas gracias por tu tiempo, la verdad es que es todo un honor poder hacer la entrevista contigo. 

¡Espero que sea interesante! Un saludo.


A día de hoy, puedo decir que hablando con Pedro Martínez yo aprendí a perseverar, a comunicar y a transmitir. Que los resultados no siempre son lo más importante (y eso que está en un equipo ACB) puesto que la mejora individual y analizar si doy lo máximo es mucho más importante que la victoria. Ganas de aprender y de aprovechar el tiempo, teniendo disciplina pero intentando que sea el grupo el que tire del carro. 

Hablando con Pedro Martínez yo aprendí un poco más de baloncesto al fin y al cabo. 
Read more ...

jueves, 8 de mayo de 2014

Contraataque por carriles acabando en tiro

Hoy dejo este ejercicio de contraataque para practicar el tiro (o diferentes finalizaciones), la verdad es que me gusta bastante, porque combina el contraataque por carriles y también el tiro tras una parada (casi obligatoria que sea en dos tiempos para que tenga equilibrio en su tiro). Extraído de un clínic del gran Manel Comas. Vamos a por ello.

  • Preparación y premisas:
    • Tres jugadores en medio campo, y otros tres en cada fondo. 
    • Bolas en las esquinas del campo y en jugador central. 
    • Preferiblemente que todas las paradas sean en dos tiempos, para equilibrarnos mejor. 
    • Hay que correr entre la banda y el cono si no tengo balón. 
  • Funcionamiento:
    • 1 va botando hasta realizar un tiro, el rebote lo coge 6. 2 y 3 van a recibir pases de 4 y 5 para tirar también. 
    • Tras la primera acción, se repite lo mismo, el jugador central va botando y tira (su rebote lo cogerá 7). Los jugadores laterales acaban en tiro de pases de 8 y 9. 
  • Variantes:
    • Existen muchas variantes para este ejercicio, aquí ya entra la imaginación de cada entrenador. 
    • Finalizar en entrada o tiro, según si este ocupada la zona o no. 
    • Al salir en contraataque jugador con balón debe dar un primer pase y pasar por detrás (entre banda y cono) para tirar.
    • La ida en contraataque se puede hacer mediante pases (sin bote). 
    • Tiro a tablero vale doble.
    • ...
Read more ...

miércoles, 7 de mayo de 2014

Hablando con Carlos Mosquera yo aprendí...

La primera de todas las entrevistas a jugadores, en este caso a Carlos Mosquera, ex-jugador de categorías como LEB y EBA. A parte de la visión como jugador, Carlos es entrenador, profesor y creador del blog Pase picado, un gran espacio donde comparte mil y una entradas muy interesantes. Sin más dilación os dejo con las preguntas de rigor, que considero que no tienen desperdicio ninguno. 

   1. Bueno Carlos, para abrir boca cuéntanos un poco. ¿Por qué empezaste a jugar?

En mi colegio, donde ahora soy profesor y entrenador, entré en la escuela con mis compañeros de clase y se me empezó a dar bien por lo que estuve en los equipos de mini del colegio. Tras tres años, me fichó la cantera del Real Madrid tras jugar un verano con la selección el Campeonato Mundial de Mini en Puerto Rico.

   2. ¿Cuál es tu perfil de jugador según tu propia opinión?

Siempre me ha gustado ser un base director pero en mi últimos años como profesional, debido a las necesidades del equipo, fui más anotador. Me encantaba hablar mucho en la cancha, tener contacto continuo con el entrenador.

   3. Has sido jugador de baloncesto en categorías como LEB y EBA. ¿Podrías hacer un breve resumen de todos los equipos por los que has pasado y con cual te quedarías de todos ellos? (tanto si es senior como si es cadete, por ejemplo)

Mi primer equipo profesional, Ferroser Ponferrada en el grupo Norte liga EBA. Una experiencia espectacular, creía que iba a jugar poco pero el trabajo y la confianza del entrenador me dieron bastantes minutos. Nos quedamos a la puerta de entrar en la final a 8 perdiendo el 5° partido en casa contra Aracena.
Tras este primer año iba a renovar pero problemas económicos hicieron que el club descendiera y la entrada en escena de Porfirio Fisac y el Doncel fiché por ese equipo en el grupo Sur de liga EBA. Volví a tener minutos ya que el otro base, Iván Baéz, podía jugar de 2 y compartíamos muchos minutos. La temporada se estropeó al final y no entrenamos entre los tres mejores del grupo, el nivel era muy alto:El Ejido, Algeciras, Unicaja, La Línea..equipos con mucho presupuesto.
El siguiente año fue el de la creación de la LEB2, renové con el equipo serón. Mi primera vuelta fue espectacular, llegando a ser nombrado jugador del partido en la revista Gigantes en varias ocasiones. Teníamos un gran equipo:Rubén Méndez, Jonathan Barceló, Nacho Pérez, Vladimir Heredia..pero a partir de Navidades los problemas económicos hicieron que el club pasara apuros y descendiéramos tras perder el play out contra Askatuak.
Al salir en LEB2 de nuevo, renové con Doncel pero creo que fue la decisión menos acertada en mi carrera. Tener a un base americano y la marcha de Fisac hizo que jugara muy pocos minutos, fue mi peor temporada y necesitaba un cambio de rumbo para volver a sentir ilusión como jugador.
Tengo que decir que esta última temporada no empaña los otros dos años en Villanueva de la Serena, donde conocí gente excepcional con la que sigo teniendo una gran relación.
Llegaba el momento de volver a EBA, el DT de Palencia me conocía y sabía del potencial que podía aportar al equipo. El primer año fue volver a recobrar la ilusión por el basket, conseguimos arrasar en el grupo Centro gracias a un gran equipo: Gonzalo Fernández, Chopo, Diego Sancho..pero de nuevo en una eliminatoria de ida y vuelta nos dejó fuera Santurzi jugando la vuelta en casa (no he visto pabellón más lleno que todos los fines de semana el Marta Domínguez). La ilusión de ese primer año, hizo que el club hiciera una apuesta fuerte para intentar ascender (caímos en el grupo Norte) con grandes fichajes: García Peña, Pedro Mateu...pero el equipo no respondió a las expectativas no llegando a meternos en playoffs.



La siguiente parada fue la mejor experiencia a nivel profesional de mi vida, 3 años en Ávila donde vi crecer a un club y le dimos a conocer en el panorama baloncestístico. Jugué muchos minutos y mis números estaban entre los mejores del grupo Norte los dos primeros años y el Centro en el tercero. La pena, las lesiones: dos primeros años rotura dos veces del 5º metatarso del pie derecho y la tercera rotura del ligamento cruzado y menisco de la rodilla. El equipo logró meterse dos años seguidos en playoff pero fue eliminado, la segunda vez por un triple en el último segundo de Ferroplast Coruña. Para la siguiente temporada la intención era renovar y jugar en LEB Bronce pero la oferta de trabajo en Madrid me hizo cambiar de parecer y compaginar trabajo y baloncesto en mi ciudad. Grandes compañeros que ahora dirigen al club de su tierra, David Mangas que ya se le veía madera de entrenador. 
El año y medio que jugué en Ciudad de Móstoles, grupo Centro, me hizo ver que después de la grave lesión pude recuperar mi nivel e incluso físicamente estaba en mi mejor año. Tuvimos una gran plantilla: Fran Ruiz, Elizagaray, Catalán, Castellanos... pero el primer año nos quedamos por poco fuera de las eliminatorias por el título y el segundo los problemas económicos hicieron que en Navidades dejara el equipo y me centrase solo en mu trabajo.
Los últimos años he jugado a menor nivel en Primera B de Madrid con mi Colegio, Fundación Caldeiro, donde después de tantos años de profesional he podido el basket como hobbie.

   4. Por último, ¿podrías dar algún consejo para ser mejor jugador?

Creo que una gran máxima en mi carrera ha sido el trabajo y sacrificio, con estas dos cosas se puede llegar muy lejos ya que solo con el talento no se consiguen cosas.

A día de hoy puedo decir que hablando con Carlos Mosquera yo aprendí que el baloncesto es un movimiento constante. Que no hay que tener miedo a las nuevas aventuras. La verdad es que me quedo mucho también con su última frase: "una gran máxima en mi carrera ha sido el trabajo y sacrificio, con estas dos cosas se puede llegar muy lejos ya que solo con el talento no se consiguen cosas" define muy bien lo que todo entrenador quiere para su equipo. 

Read more ...

domingo, 4 de mayo de 2014

Los amantes sin parquet

La temporada llega a su fin. Poco más de un mes y todo habrá terminado (si no ha terminado antes, claro está). Este post, va dirigido a todos aquellos entrenadores/jugadores que como yo, esta temporada, han tenido que entrenar en patios descubiertos, en colegios... en fin, una pista sin parquet. Como muchos ya sabréis, este año he entrenado una Escuela de Baloncesto. La verdad es que cogí este proyecto con mucha ilusión, nunca había llevado una Escuela y me parecía interesante el formar (y que me formen) niños de primero y segundo de primaria. 

Tras una temporada realmente divertida, creo que llega el momento de reflexionar sobre las cosas buenas y malas, sobre lo que hay que hacer y lo que no. Sobre el baloncesto para niños tan pequeños. Antes de comenzar, sí que me gustaría recalcar que lo que me haya servido a mi, no tiene porque servirte a ti, como entrenador, ya que todo método varia según las circunstancias a la que es sometido. Vamos allá:

POR ENCIMA DE TODO, LOS NIÑOS

Es lo más importante sin duda, así que en ellos se centrará todo nuestro trabajo. Y digo ellos no como un conjunto, sino individualmente. Habrá diferencias entre un niño y otro, tanto físicas como técnicas y tendrás que hacer mejorar al máximo cada uno de los "jugador@s" que tengas.


Para la máxima captación de tu atención aconsejaría una instrucción simple de un objetivo. Si puede ser, mucho mejor acompañándolo de un soporte visual, un ejemplo que puedes ser tú mismo. 

También hay que hacer cosas sencillas, muy sencillas. Este año me he dado cuenta que es mejor trabajar algo sencillo más veces que algo complicado una. Además si el juego/ejercicio dura 5-10 min mejor que si dura 10-15, porque el niño al final se acaba aburriendo y deja de trabajar con las mismas ganas. Y vale que hay que variar los ejercicios, pero también hay que repetirlos. Ellos mismos se darán cuenta de lo que han mejorado a lo largo de la temporada.  

TÚ ERES EL LÍDER, APROVÉCHALO

Corregir, evaluar y motivar van a ser tus tres conceptos clave para la temporada. Corregir errores, a veces incluso planteándoles preguntas para que piensen para qué han hecho eso y si está bien o no. Evaluar cada movimiento, y cada ejercicio, específicamente a cada jugador y globalmente al equipo. Y por último, motivar. Motivarte tú, como entrenador, motivar a tus jugadores haciendo ejercicios/juegos divertidos y atractivos para ellos e informarles de lo que hacen bien.  


Llevando una Escuela te das cuenta que los buenos equipos, se llevan solos. Es tremendamente complicado hacer un buen año "baloncestísticamente" hablando de estos equipos, pero empiezas a formar a personas, y esto no se paga ni con todo el dinero del mundo. Antes de acabar, me gustaría dar las gracias a los entrenadores que me han ayudado a encaminar este proyecto, tanto en coordinación como ayudando entreno tras entreno. Además, he de decir que de una cosa estoy muy seguro:

Este año, el que más ha aprendido, he sido yo.
Read more ...

jueves, 1 de mayo de 2014

Lo que vemos sin mirar

En este último año con el Infantil, hemos trabajado bastante la visión periférica y es un tema del que me gustaría hablar con detenimiento. Ahora es cuando viene la pregunta del "lector questionador":

   ¿Y qué es la visión periférica?


Yo contestaría diciendo que es "lo que vemos sin mirar". Realmente es un término bonito y poético, pero profundicemos un poco en el mensaje, puesto que da para bastantes horas de conversación.
La visión periférica es un trabajo que realiza el jugador (tenga balón o no) en el que mira abarcando casi 180º con su vista. Cuando se está leyendo, por ejemplo, abarcamos poco más de 30º (visión Central). Pongamos ejemplos, que creo que se entenderá mejor:

Ejemplo 1// Un jugador va botando en contraataque. Mira delante, para atacar, pero también a su derecha hacia un compañero defendido y a su izquierda hacia un compañero sólo y más adelantado que él. Resuelve la situación con el pase hacia la izquierda consiguiendo una canasta. 

Ejemplo 2// En una zona, el 4 sube hacia poste alto mientras ve como 5 corta hacia dentro. Al recibir pase, mueve el balón hacia 5, que termina sólo dentro de una zona casi perfecta. 

   ¿Cómo puedo trabajar la visión periférica en los entrenamientos?


Invirtiendo horas en casa. La verdad es que es difícil trabajar algo que no es tangible para los jugadores. Si bien podemos trabajar ejercicios que tengas más de una linea de pase o al menos más de una opción a generar. Que tengan esas opciones lejos unas de las otras y que ocurran a la vez también trabajaran esa visión general. Próximamente pondré un post con algún ejercicio sobre esto, pero hay mil y una maneras de jugar con estos conceptos.
Hay que recordar que lo vemos sin mirar, es lo que les hace mejores jugadores, pero también es aplicable a entrenadores. Para mí es tan importante el darse cuenta en detalles específicos de un jugador, como de una visión global del equipo, así que saber todo lo que pasa en pista nos hará crecer como entrenadores.


Read more ...

domingo, 27 de abril de 2014

Parlant amb Xavier García vaig aprendre...

L'ocasió demana el primer post en català del blog. Una cherrada amb Xavier Garcia respecte la seva visió del bàsquet. Infinitament agraït amb les oportunitats que se'm donen. Filosofia, prioritats, disciplina i consells per a enriquir aquest blog. Sense més xerrameca, comencem amb les quatre preguntes que vaig fer a aquest entrenador amb una interesantíssima visió del bàsquet.

1. Tot i que tothom ja sap la teva visió del bàsquet, m'agradaria saber personalment com explicaries la teva filosofia com entrenador.

Un entrenador no ha de tenir una filosofia, sinó que ha de tenir idees, les màximes possibles, i escollir les que millor s'adapten a cada realitat. Cada equip, cada club, cada moment en la trajectòria d'un entrenador et dóna una realitat a partir de la qual tu has d'escollir les idees que més hi encaixen i crear la "filosofia" necessària. Per això es important no parar d'aprendre mai. Òbviament hi ha unes idees que sempre seran presents en tota o gairebé tota filosofia. En el meu cas, per exemple, hi ha la importància de que tothom se senti important, jugar un bàsquet divertit, prioritzar la vessant constructiva o creativa enlloc de la part més destructiva o de control desmesurat, la importància del cos tècnic, la importància d'una bona educació amb tots els membres de l'equip, etc...

2. Per un equip de formació, quines són les teves prioritats a l'hora d'educar?

Detectar els punts forts de cada jugador, i treballar al màxim per ampliar-los, reforçar-los i aprofitar-los tan per ell com per l'equip. Després, a partir de la confiança, anar a treballar, a compensar o amagar els punts febles.
És important, clau en aquests moments, vincular aprenentatge a diversió. No perquè jo ho digui, sinó perquè ho diuen els experts mundials en aprenentatge, i evidentment, l'esport formatiu és aprenentatge. 

3. Com portes a nivell psiclògic la disciplina d'un equip?

La disciplina és un concepte que és sostenible en el temps, sempre i quan siguis coherent com entrenador. És a dir, que posis unes normes clares i que la gent entengui, i també que siguis el primer en complir-les!  A partir d'aquí, si tens una mínima lògica en els plantejaments, tot anirà bé. 
Després també es importantíssim per un bon lideratge la flexibilitat, o sigui la capacitat de cedir en determinats moments, en funció de les moltes coses que ens passen a tots a la vida i que a vegades, condicionen les nostres actuacions. Per exemple, moments difícils per una persona, com pot ser un trencament sentimental, problemes laborals, etc.

4. Per últim, però no per això menys important: No existeix una fórmula secreta per a ser un entrenador perfecte... Però podries donar un consell per a millorar com entrenador?

Un consell: no et conformis amb el que saps que saps. Assumeix que sempre hi ha coses que no saps que no saps, i que si les descobreixes, pot seguir creixent. El factor diferencial ara mateix és el mental-emocional. Aprèn, gestiona, lidera a través d'aquest. 

Avui puc dir que parlant amb Xavier Garcia vaig aprendre que el bàsquet va més enllà de ficar cistella o no. Que l'important per a l'eficiència del jugador és lligar la diversió a l'aprenentatge. Que no m'he de conformar amb el que se que se. Que el factor més important a l'hora d'entrenar no és saber-ne més o menys, es saber gestionar la ment i les emocions dins d'un equip. 

_________________________________________________________________________________

Superar-te, és respectar-te. 



Read more ...

martes, 22 de abril de 2014

Hablando con Joan Gonzàlez yo aprendí...

Hoy, una de las razones por las cuales este blog existe. Muy fan de su manera de ver las cosas, gracias a Joan Gonzàlez me comencé a interesar por los blogs baloncestísticos. Como ya he dicho, "Reflexiones de un contraataque" fue el cúmulo de muchas circunstancias, y una de ellas fue "joancoach".

Su trayectoria es para enmarcar: Entrenador Nacional Superior y Profesor de la Federación Catalana de Bàsquet, pasando por Sese (Infantil), Maristes de Sant Joan (Primera Catalana), Montacada (EBA), Alella (Catalana y Copa Catalunya), Ripollet (Copa Catalunya y EBA), Mataró (Copa Femenina y EBA), CB Gavà (Primera Catalana), UESC (Cadete Preferente), Grup Barna Femenino (Primera Catalana). Y estoy seguro de que la lista seguirá durante mucho tiempo. Sin más dilación pasemos a la charla vía e-mail que mantuvimos.

   1.   Me gustaría saber cuál es tu visión del baloncesto, como una persona que ha pasado por unas categorías realmente importantes, personalmente ¿cómo explicarías tu filosofía como entrenador?

Mi filosofía como entrenador ha variado con los años. Ciertamente cuando llegue a EBA con 32 años, mi objetivo se centraba en ganar. Era como hacer una carrera de obstáculos. Con el tiempo he aprendido a valorar las cosas que te da el baloncesto. La magia de enseñar, las relaciones con otros técnicos y jugadores, el valor del grupo, y los valores que a través del baloncesto logras reencontrarte en tu filosofía de vida.
Mi filosofía de compromiso con quienes trabajas. El pensar que estas sin red y tienes que trabajar para conseguir lo que quieres. Pero sobre todo mi filosofía se basa en ser honesto con este deporte y sus participantes: Entrenadores, jugadores, árbitros, etc...

   2.   Como educador social que eres, me interesa especialmente esta pregunta, puesto que puedes dar un punto de vista muy especial. Para un equipo de formación, ¿cuáles son tus prioridades a la hora de educar?


Que el jugador sea capaz de interiorizar que necesita trabajar para conseguir algo: Es decir el hábito del esfuerzo y trabajo por lo que a ti te emociona. Conseguir que se emocione trabajando, y que disfrute con ello... es mi prioridad.
Pero sobretodo es que cuando se retire del baloncesto sepa aplicar todo ese bagaje en su vida personal y familiar.


   3.   ¿Cómo llevas a nivel psicológico la disciplina de un equipo?

Esta es una pregunta muy extensa. Desde mi punto de vista el compromiso marca la pauta psicológica. Cuando una persona tiene compromiso siempre es más fácil. Pero la manera de lograr una buena disciplina es que el jugador individualmente también tenga satisfechas sus necesidades como jugador, como persona y en su relación con el entrenador. 

Pienso que los entrenadores hemos de trabajar grupalmente y individualmente. Los dos se retroalimentan...Y sobre todo estar atentos a aspectos externos que puedan "ensuciar" esta situación. Hemos de ser depredadores en la observación continua.


   4.   Por último, pero no por ello menos importante: No existe una fórmula secreta para ser un entrenador perfecto... Pero podrías dar un consejo para mejorar como entrenador?


Yo creo que para mejorar como entrenador te has de poner en un plano de aprendizaje constante. Mi amigo Ricard Casas dice que a él no le importa si un entrenador está en ACB o en categorías inferiores. Lo importante es que, has de ser capaz de mejorar día a día, temporada tras temporada. Te has de mejorar a ti  mismo constantemente y también como dicen Xavi García y el mismo Ricard, que cuando te gires, no hayas dejado demasiados cadáveres. Todo el mundo tiene sus puntos negros pero has de girar y sentirte satisfecho de tu pasado relacional para seguir sembrando el futuro.
Mi mejora como entrenador se basa en que en mi interior aun tengo mucho por lo que pensar acerca de este deporte.

Cuando terminaron las preguntas, Joan terminó la conversación tal que así:

Espero amigo Sergio que te haya servido de algo la entrevista
Recibe un fuerte abrazo y espero que el mundo de la canasta nos de un momento para conocernos.
 

A día de hoy puedo decir que hablando con Joan Gonzàlez yo aprendí que el baloncesto es un deporte que está en un continuo cambio, que hay que valorar las cosas que el baloncesto nos da y sobretodo que lo importante es ser capaz de mejorar día a día, temporada tras temporada. Hablando con Joan Gonzàlez yo aprendí un poco más de baloncesto al fin y al cabo. 

__________________________________________________________________________




Read more ...
Designed By Published.. Blogger Templates